Verzamelaars – zijn we dat niet allemaal? – kunnen uiteenlopende redenen hebben om voorwerpen of informatie te verzamelen. Het kan gaan om economische of historische waarde, maar het kan ook gaan om een soort van liefde, een obsessief verlangen om iets te hebben of te weten.
Het verzamelen duidt op een activiteit die vanuit een vooropgezet scenario objecten bijeenbrengt, want niet iedere serie of sequentie is automatisch een verzameling. Het geheel is hier inderdaad meer dan de optelsom der delen. De synergetische werking van de verzameling maakt vaak het verschil of een verzameling interessant is of niet.
Verzamelingen liggen vaak aan de basis van onze kennis over kunst, wetenschap, natuur of de kosmos. Een verzameling dijt uit en krimpt in, gedraagt zich zoals de getijden en kan zich ontwikkelen tot archief.
Doordat wij tegenwoordig overal waar we willen materiaal kunnen verzamelen wordt het steeds moeilijker om het onderscheid te maken tussen bruikbaar en minder bruikbaar materiaal. Er is simpelweg te veel om over te beschikken…
Artware ziet de reflectie op verzamelen als een methode om met complexiteit om te gaan. Met complexiteit wordt veelheid bedoeld. Een verzameling vraagt voortdurend om ordening en herordening in de veelheid. Vanuit deze (her)ordening worden patronen zichtbaar in een geheel dat eerder nog onoverzichtelijk was. Tenslotte kan door deze patroonherkenning een categorisering van specifieke motieven, onderwerpen en thema’s ontstaan die kan leiden tot een uniek en persoonsgebonden inzicht.
Bij het ontwikkelen van Theory as a Practice heeft Artware de praktijk van het verzamelen gebruikt als methode om te leren met veelheid en gelaagdheid om te gaan.
