Zondag 16 juni 2024.
De weldadige verstilling van het klooster in Hoogcruts, omgeven door groene, glooiende heuvels met holle wegen en fruitboomgaarden, heeft plaats gemaakt voor relatieve drukte en onrust van de stad.
De grote ramen van de projectruimte van Bureau Europa, het centrum voor architectuur en vormgeving in Maastricht, kijken namelijk uit op een druk kruispunt van wegen. Verschillende routesystemen, functies en geschiedenissen kruisen elkaar. Industrieel erfgoed, vrijetijdsbesteding, winkelgebied, activisme en kunst en cultuur komen er samen. Het is een plek waar verschillende verhalen over de arbeiders van de Sphinx en de papierindustrie, krakers, binnenvaartschippers en pastoors zich na verloop van tijd uitvouwen tot een veelstemmig geheel.
Doordat bij wijze van uitzondering Bureau Europa al om acht uur ’s morgens geopend was konden de bezoekers aan het event getuige zijn van hoe deze verhalen tijdens de dag langzaam op gang kwamen.
In deze context was tijdens Artware event # 17 de jonge vormgever Claire Sillekens te gast.
Binnen haar gelaagde onderzoek bevraagt zij de complexiteit van contrasterende verhaallijnen die zich tegelijkertijd afspelen in alledaagse situaties. Haar werk stemt tot kritisch nadenken over hoe taal enerzijds wordt gebruikt om begrepen te worden en hoe dat anderzijds telkens weer uitloopt op een desillusie. Wat dat betreft is de thematiek in Claire’s werk niet alleen persoonlijk of misschien zelfs autobiografisch te noemen maar is haar werk alleszins relevant omdat het refereert aan de ongemakkelijkheid van de politiek-maatschappelijke polemiek die tijdens talkshows of op social media en ook in de kunstwereld voortdurend aan de orde is: er wordt veel op taal ingezet zonder dat er sprake is van onderling respect of begrip…
Het werk van Claire Sillekens is een subtiel, conceptueel en esthetisch spel dat een kritiek teweegbrengt op het onvermogen om de juiste woorden te vinden, of het onvermogen om nog de tijd te nemen met aandacht te luisteren en verdiept te raken in wat werkelijk gezegd wordt.
In haar performances regisseert zij als een aandachtige gastvrouw een subtiel en doordacht scenario door objecten aan te reiken of teksten voor te lezen.
De objecten, in het werk van Claire Sillekens kan taal ook als een object gezien geworden, die tijdens de performances worden gebruikt zijn met grote zorgvuldigheid – om niet te zeggen uiterst ambachtelijk – tot stand gekomen en werken als precaire aanwijzingen die de bezoeker laat evolueren tot een personage in een poëtische verhaallijn.
Deze werkwijze roept situaties op die bij nader inzien heel herkenbaar kunnen zijn. Het effect ervan kan namelijk gemakkelijk doen denken aan wat zich voordoet in een treincoupé, op een caféterras, tijdens een bedrijfspauze of een ongemakkelijk familiediner…
Met dat verschil dat er hier een diepe realisatie plaats vindt. De bezoeker wordt zich ergens van gewaar dat de gehele situatie waarbinnen het wordt waargenomen binnenstebuiten keert.
